Rechtbank: perceel is geen landbouwgrond, maar natuurterrein

Een melkveehouder kreeg na een NVWA-controle een mestboete van RVO wegens het overschrijden van de gebruiksnormen voor mest. Eén van de oorzaken was dat hij een perceel had opgegeven als landbouwgrond, terwijl er volgens RVO sprake was van natuurterrein. De melkveehouder stelde beroep in tegen de mestboete bij de rechtbank.

Op het perceel rustte het beheertype N11.01 ‘Droog schraalgrasland’. Het doel van dit beheer is dat het grasland voor minimaal 60% bestaat uit lage grassen en kruiden met een hoog aandeel kortlevende soorten van open en droge grond. Droge schraallanden worden één keer per jaar gemaaid en (matig) extensief begraasd, waarbij geen tot weinig bemesting met stalmest plaatsvindt. De toezichthouder van de NVWA had geconstateerd dat op het perceel sprake was van ruigte, struiken en hoogteverschillen.

De rechtbank volgde de melkhouder niet in zijn betoog dat geen sprake was van beperkingen van zijn landbouwactiviteiten, omdat in de mondelinge pachtovereenkomst geen beperkingen waren afgesproken. Nog afgezien van de omstandigheid dat een dergelijke afspraak niets verandert aan de feitelijke situatie op het perceel, hadden de melkveehouder en de verpachter niet schriftelijk, en dus niet controleerbaar, vastgelegd dat mocht worden afgeweken van de beperkingen van de landbouwactiviteiten zoals die voortvloeien uit het geldende beheertype. Er was daarom sprake van natuurterrein.

Vorig jaar oordeelde het College van Beroep voor het bedrijfsleven in een andere zaak dat een soortgelijk perceel in een Natura 200-gebied wel meetelde voor de gebruiksnormen. Anders dan in dit geval was er toen wel sprake van een schriftelijke pacht- en huurovereenkomst waarin geen beperkingen ten aanzien van het landbouwkundig gebruik waren opgenomen.